In de draaimolen

Ongeveer twee jaar zit ik nu in de draaimolen. Met telkens hetzelfde liedje, hetzelfde rondje en dezelfde mensen. Af en toe mocht ik er even uit, maar uiteindelijk kom ik toch weer terecht in die mallemolen.

Februari 2015. Met een diploma in the pocket op zoek naar een journalistieke baan of iets wat daar raakvlakken mee heeft. Geen makkelijke opgave in tijden waar elke journalistieke vacature gebombardeerd wordt met een regen aan reacties. Je steekt tijd en creativiteit in sollicitatiebrieven om vervolgens door een typende robot te worden afgewezen omdat ‘wij besloten hebben de procedure voort te zetten met kandidaten die het beste aansluiten op de eisen van het functieprofiel.” Maar je geeft niet zomaar op en tot die tijd vraag je wel een uitkering aan. Maar dan kom je dus bij het bij het UWV, een logge organisatie die alleen maar lijkt te draaien op regels, procedures en verplichtingen. Waar de medewerkers van elkaar niet weten waar ze mee bezig zijn. In de twee jaar dat ik bij het UWV loop, heb ik hooguit drie keer met een persoon gesproken, de rest verloopt allemaal digitaal.

Nummers
Getallen zijn bij het UWV heel belangrijk. Nadat je je gemeld hebt bij het UWV wordt je uitgenodigd voor een informatiebijeenkomst over de rechten en plichten binnen de Participatiewet. De molen gaat langzaam draaien. Deze uitnodiging gaat vergezeld van de mededeling dat deelname verplicht is: “Niet reageren op deze oproep kan dus gevolgen voor een mogelijke toekenning van uw uitkering, maar wij vertrouwen erop dat u volledig meewerkt”. In dit stadium is er dus nog sprake van vertrouwen. Na deze bijeenkomst gaat de actieve zoekperiode van drie weken in, waarin je minimaal twaalf sollicitaties moet verrichten en je bij minimaal zes uitzendbureaus moet inschrijven. Pas daarna kun je definitief een uitkering aanvragen en tot die tijd moet je het maar zien te rooien. Alles loopt immers gewoon door: huur, gas, water, licht, etc.

Vervolgens moet je een hele papierwinkel aan bewijsstukken inleveren met onder andere bankafschriften van de afgelopen drie maanden, want je kan wel eens een fraudeur zijn die gewoon geld verdient. Nou, beste mensen van het UWV/gemeenten, ik kan jullie geruststellen: het zou niet eens bij me opkomen om een uitkering aan te vragen als het niet nodig is. Want ja, dan zit je bij het UWV. Je moet vrijheid en privacy gedeeltelijk opofferen om een bestaansminimum te krijgen waar je wettelijk gewoon recht op hebt. Bovendien is het echt niet leuk om nutteloos thuis te hangen en je dagen te vullen met het zoeken naar vacatures en het schrijven van sollicitatiebrieven.[1]

Uitstappen
Het nadeel van de draaimolen UWV is, nadat je eenmaal bent ingestapt, het steeds moeilijker wordt om uit te stappen. Ondertussen heb ik een paar mooie uitstapjes mogen maken naar attracties die er toe doen, zoals een achtbaan of een reuzenrad. Dat is echt geweldig: je krijgt een werkritme, mag meedraaien met een groot bedrijf en hebt weer een doel in je leven. Zo jammer dat het om een uitzendbaan gaat en je uiteindelijk terug moet naar die draaimolen.

Iedereen heeft plezier met de ‘coole attracties’ en jij zit daar zonder ervaring in de draaimolen. Je draait maar door: dolgraag wil je aan het werk, maar je beschikt niet over de veelgevraagde ervaring. Alleen krijg je in de draaimolen niet de kans om die ervaring op te doen en dus wordt het vinden van werk alleen maar moeilijker. Maar op een dag is het vast en zeker zover: dan heb je een plekje veroverd en mag je eindelijk meedoen. Tot die tijd wacht ik geduldig in de rij met sollicitanten, want wie weet is het binnenkort mijn beurt.

Dan nog even aandacht voor dit liedje om toch met een positieve noot te eindigen:

[1] Daarnaast kan je natuurlijk vrijwilligerswerk doen en dat doe ik ook bij Scoop Welzijn (Huttenland), RegioFM Wierden en Unicef afdeling Almelo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *